CoronaKronieken

Gusta van KleijHoe gaat het met je?

Deze week is erg moeilijk. Ik heb een ernstig zieke broer. Hij is 10 jaar jonger, maar al jaren ziek, longproblemen. Er is besloten om een einde aan zijn lijden te maken. Dat maakt me verdrietig, ook al heb ik er vrede mee. ‘Ga maar, dit is geen leven.’ Net voor de coronamaatregelen ben ik gelukkig nog bij hem op bezoek geweest. Hij is nu heel veel in mijn gedachten. Tegelijkertijd gaat het leven gewoon door.

Zijn er mensen of dingen die je mist?

Ik houd van mensen. Heb ook altijd met ze gewerkt. Daarom vind ik Mooie Ontmoetingen bij Lokaal-O ook zo fijn. Ik vind het boeiend mensen te leren kennen waar ik anders niet zo snel mee om zou gaan. Dat mis ik  nu wel. Ook al houden we onderling contact. En ik mis mijn zoons. Twee van hen zijn kwetsbaar qua gezondheid en houden daarom afstand.

Ben je zelf bang?

Nee, ik ben te nuchter om bang te zijn. Ik doe wat ik kan en neem geen risico’s. Let goed op de hygiëne en blijf op 1,5 meter afstand. Ik geniet van wat ik nog heb. En als ik toch ziek word? Ik wil niet op de IC belanden. Dan heb ik een mooi leven gehad.

Doe je dingen nu anders of andere dingen?

Ik ben altijd druk. Wil altijd van alles doen. Die onrust van ‘ik moet nog dit, ik wil nog dat’ komt nu meer tot stilstand. En ik hoop dat die drang van almaar moeten na coronatijd voorbij is. Nu kan ik niet meer overal heen, en dat doet me goed. Ik vind mijn rust in huis, daar kan ik me ook opladen. Ik ben bevoorrecht. Ik hou van lezen en zit graag op mijn balkon, dan zwaai ik naar mensen die in het verzorgingshuis tegenover mij wonen en geen bezoek mogen ontvangen. Dat is zo verdrietig. Ik zie mensen achteruitgaan.

Lukt het je om anderen te steunen?

Ik doe mijn best. Bel veel of ik houd contact via de computer. En soms ook één-op-één ontmoetingen op straat. Even een praatje of een boek uitwisselen.  Daar word ik zelf ook blij van. Ik naai mondkapjes, die lever ik bij mensen af door hun brievenbus, en ik stuur veel kaartjes.

Er zijn nog genoeg dingen waar ik blij van word. Ik heb reuma en kan niet veel lopen, maar ik fiets nog om de paar dagen met een goede vriendin. Ik geniet van de natuur en van de zon. Als ik pijn heb, heb ik echt wel eens een pestbui. Maar in mijn leven draait niet alles om corona.

Welke tip zou je nu aan anderen willen geven?

Wacht niet te lang met dingen die je wil doen of met hulp vragen. Hoe langer je iets uitstelt, hoe moeilijker het wordt. Wat mis je? Met wie kan je praten? Ik help graag oplossingen te zoeken. Mijn huis staat open. Op afstand natuurlijk, maar een kopje thee drinken, even naar buiten, kan altijd.